czwartek, 27 lutego 2014

4. Zemsta i "kret".





*
Kolejny dzień w szkole, i jeden dzień bliżej do emerytury. Zblazowana blondynka powolnie weszła pod schodach, jak zwykle miała mnóstwo czasu.  Usiadła na ławce i wyjęła książkę. Ze skupieniem zaczęła czytać.
W końcu zadzwonił dzwonek, a klasa powoli zaczęła się schodzić pod salę. Przerwa przed pierwszą lekcją trwała dziesięć minut.
Dwie dziewczyny podeszły do Lucy.
- Ej ty. – zwróciła uwagę jedna z dziewczyn.
- Ja? – brązowooka pytająco wskazała na siebie palcem.
- A kto inny? – zapytała podirytowana.
- No nic.. – westchnęła Lucy i odłożyła książkę.
- Ahhh! Nie pamiętasz? Bądź po lekcjach pod salą sto siedem. – oświadczyła dziewczyna i odeszła.
- Pewnie.. – zaczęła mówić ,ale po chwili przestała gdy zauważyła ,że obie dziewczyny patrzyły się ostentacyjnie na nią.
Heartfilię przeszedł dreszcz.
*
Lucy zaryzykowała i podeszła pod salę do innych, jednak mimo wszystko i tak ją zignorowano. Co jakiś czas wymieniała z kimś spojrzenie. Zrezygnowała i odeszła w stronę ławek, poczuła jak ktoś łapie ją za nadgarstek. Była to jedna z „głośno” myślących dziewczyn która przed chwilą do niej podeszła.
- Tak? – nastolatka chciała odwrócić się w jej stronę ,lecz zanim się odwróciła dziewczyna spoliczkowała ją.
- Szmato ,kurwa nie zaczyna się ze mną. – powiedziała Alberona i odsunęła się.
- Co proszę? – Lucy dotknęła piekący policzek i zaczęła rozmasowywać obolałe miejsce.
- Po polsku nie rozumiesz? – spytała drwiąco brunetka.
Cała klasa zaczęła się śmiać z tej sytuacji.
- Trudno, przepraszam. – blondynka przeprosiła i wycofała się.
- Na razie tyle, jeżeli nie przyjdziesz po lekcjach tam gdzie ci powiedziałam inaczej się z tobą policzę. – zagroziła Cana i odeszła.
Po chwili wszyscy się już uspokoili i rozmawiali tak jak wcześniej, a niektórzy co jakiś czas spoglądali jednoznacznie na brązowooką.
Heartfilia poczuła się jak najgorszy śmierć, Cana zaczęła wzbudzać u niej strach. Lucy nie mogła pozwolić sobie na słabości wiedząc ,że będąc uległą wobec agresywnej koleżanki skończy gorzej niż śmieć.
Na korytarzu rozległ się dźwięk dzwonka. Do sali doszła matematyczka. Dziś ubrana była w sukienkę w grochy i brązowe kowbojki. Otworzyła salę, a uczniowie w ciszy weszli i zajęli swoje miejsca.
- Dzień dobry, moi drodzy. – Kobieta uśmiechnęła się promiennie.
- Dzień… - powiedzieli wszyscy z nietęgimi minami.
Na lekcji panowała cisza, niektórzy nawet spali..
Lucy jako jedyna rozwiązywała wszystkie zadania na tablicy. Wszystkie przedmioty ścisłe miała w jednym paluszku.
Ciszę przerwała nauczycielka – A może do tablicy ktoś inny pójdzie? – zasugerowała i popatrzyła na klasę, wszyscy odwrócili wzrok.
- Już wiem!.. – matematyczka spojrzała na dziennik – Cana do tablicy. – powiedziała.
- No nie… - parsknęła długowłosa i podeszła do tablicy.
Pod wpływem chwili popchnęła Heartfilię kończącą zadanie, Lucy prawie by upadła gdyby nie ławka za jej plecami ,która zamortyzowała jej upadek.
Nauczycielka zrobiła wielkie oczy i pokiwała głową w geście rozczarowania.
*
Blondwłosa usiadła w ławce i zaczęła rozwiązywać kolejne zadania w zeszycie. Na chwilę przestała i zaczęła się przysłuchiwać rozmowie Gajeel’a z Gray’em.
- Zakład? – spytał Redfox.
- Pewnie. – zgodził się Gray.
- Ale o co my się tak naprawdę zakładamy? – Gajeel podrapał się po głowie i uniósł brew do góry.
- Eh.. boja wiem! – krzyknął na całą salę Fullbuster i schował się pod ławkę.
- Aha.. – burknęła Lucy.
*
Biologia i Język Polski minęły pod hasłem „Lucy szmato zgiń”. Ale czemu? Lucy od zawsze miała wrogów, po prostu za samo bycie. Była nikomu nie potrzebna, nigdy nie dzieliła się pracą domową i nie chciała pożyczać pieniędzy. Sprawiedliwość się na niej odgrywała.
Tylko Cana i Lisanna dokuczały jej, reszta klasy stała i patrzyła. Następną lekcją po polskim była historia. Sala od historii znajdowała się na pierwszym piętrze.
Brązowooka zeszła na dół i usiadła pod salą, tym razem nikt nie zwracał na nią uwagi, mogła w spokoju odpocząć. Nie mając nic do roboty zaczęła się przyglądać drugim klasom. Na korytarzu panował harmider i duchot ,mimo deszczowej pogody za oknem. Po chwili zadzwonił dzwonek.
Pani od historii była niską kobietą o krzywym zgryzie, ubrana była w białą, luźną tunikę i szare rurki. Kluczem otworzyła salę, blondynka jako pierwsza weszła do sali i usiadła w środkowym rzędzie – znów. Za nią weszli inni. Heartfilia wymieniła znaczące spojrzenia z Alberoną. Po chwili garstka osób zaczęła rozmawiać ,a inni sms-owali lub spali.
Niektórzy potrafili przespać wszystkie lekcje. Do takich osób należał Natsu i Gajeel,
Brązowooka zaczęła przysłuchiwać się rozmowom. Często słyszała niemiłe docinki pod jej adresem.
- Pan Redfox i Dragneel. – odezwała się nauczycielka.
- T-tak? – zapytał półprzytomny Dragneel.
- Już dwudziesta! Ominąłeś dobranockę. – żartowała drwiąco kobieta.
Klasa zaczęła się śmiać i komentować suchy żart historyczki.
- Cooo? – spojrzał pytająco na nauczycielkę i kontynuował drzemkę.
- Princeps dormiens. – stwierdziła zawiedziona.
Gajeel miał głęboki sen i nic nie zdołało go obudzić. McGarden przyglądała mu się z zaciekawieniem.
*
Blondynka przetrwała resztę lekcji. Zadzwonił ostatni dzwonek na przerwę. Kolejną i ostatnią lekcją był język Angielski w Sali sto siedem. Ku zdziwieniu wszyscy siedzieli pod salą, obok Lucy siedzieli Gajeel, Gray i Natsu. Gray trzymał w ręku drogocenny telefon, przeglądali fanpage;a.
- Jak wyrwiesz taką dupę to dam ci dychę. – zaproponował Fullbuster pokazując na zdjęcie półnagiej brunetki.
- No zobaczymy, haha. – zaśmiał się kruczowłosy.
- Ej Nastu spójrz.. – ciemnooki podał koledze telefon.
- Nawet fajna.. MAM PYTANIE CZEMU TRZYMASZ MÓJ TELEFON I JESTEŚ NA MOIM FEJSIE?! – krzyknął zdenerwowany Dragneel.
- Gray, ale takie dupki to Natsu wyrywają! – czerwonooki szturchnął Gray’a.
- Załamie się.. – posmutniał Gray.
- To się załamuj. – bąknął różowo-włosy i przetarł zaspane oczy – Ajjj.. – wymamrotał.
- Co ci? – spytał zdziwiony Redfox.
- Soczewka. – wskazał na oko.
- Ślepy jak kret. – palnął Fullbuster.
- Cichooooo.. – zielonooki zdenerwował się i wyrwał telefon z ręki kolegi – Mam nadzieję ,że karniaka mi żadnego nie wstawiłeś. – powiedział.
- Może. – odparł krótko nastolatek i zaczął gwizdać.
- No ej… - westchnął Natsu.
Heartfilia przyglądała się trzem chłopakom ,ale po chwili przestała i wstała.
*
Po lekcjach Lucy czekała pod salą, zaczął ją boleć brzuch. Nic nie jadła od wieczora. Pod salą podeszła Cana i Lisanna ,która trzymała kamerę w ręku.
„- O co im chodzi?” – pomyślała nastolatka.
- Cześć szmatko oberwiesz. – Alberona zaczęła się śmiać, podwinęła rękawki od bluzki i podeszła do brązowookiej.
- Aha.. – mruknęła blond włosa.
Cana złapała mocno dziewczynę za ramię i przycisnęła ją do ściany.
- Od czego chcesz zacząć? – spytała szarmancko i obezwładniła dziewczyny.
Lisanna odłożyła kamerę na ławkę i zaczęła rozbierać Heartfilię. Jednak brązowooka zdążyła uderzyć koleżankę. Cana puściła blondynkę i kopnęła ją mocno w brzuch w zapłacie ,za wcześniej wymierzony cios. Lucy stęknęła i upadła, zwinęła się z bólu.
Po chwili jedna z dziewczyn przyniosła wiadro lodowatej wody i oblała nią Lucy.
- Czemu? – spytała łkając, a po jej policzku spłynęła łza.
- Za to szmato! Jaki rym.. – skontrowała rozbawiona Strauss i usiadła na ławce.
Brunetka rzuciła przemoczone ubrania Heartfili pod nos i zaczęła ją wyzywać.
*
Lucy była cała mokła i zmarznięta. Wyglądała jak pokraka. Znów dostała, nie warto zaczynać z „głośniejszymi”. Kolejni wrogowie na czele z jej własnym ojcem…
- Jeszcze raz coś skomentujesz, a obiecuję ,że cię stłukę porządnie. – oznajmiła fioletowo-oka Cana i odeszła, a za nią Strauss.
Nastolatka poprawiła włosy i zarzuciła torbę na ramię, udała się do szatni. Na ławce w szatni siedział jeszcze Natsu.
- Jeszcze on.. – parsknęła zapłakana.
Dragneel spojrzał ze zdziwieniem na brązowooką, na której twarzy malował się smutek.
- Po co się patrzysz.. – chlapnęła.
- Wszystko w porządku? – spytał Dragneel.
- A co ma być w porządku? – blondynka zaczęła jeszcze głośniej płakać.
- Ej,ej… ,a może powiesz co się stało? Bo jesteś cała mokra i zapłakana, więc.. – zaczął mówić ,ale nie wiedział co powiedzieć.
- Wystarczy. – odpowiedziała krótko i stanowczo.
- Okej! Idziemy do Maka i tam mi wszystko opowiesz. – rzekł i wstał.
- Ale..
- Nieeeeee maaaaa żadnego aaaaleeeee – uśmiechnął się.
- Ok..
- Nono, nie będzie ci zimno? – spytał i spojrzał na drżąca z zimna koleżankę.
- Nie dbam o to, krecie.
- Krecie? No wiesz co…
- Co? – zapytała ,głęboko patrząc mu w oczy.
- Baba swoje, czart swoje.. – palnął.
*
Lucy ubrała się i oboje wyszli. Przez połowę drogi szli w ciszy.
- Eh.. ale pada. – stwierdził Natsu.
- Obojętnie. – odparła blondynka.
- Pierwszy raz gadamy, hmm.. – zamyślił się zielonooki.
- I zapewne ostatni. – odpowiedziała smutno Heartfilia.
Różowo-włosy na słowa Heartfili opowiedział ciszą.
Po drodze do MacDonald’a Dragneel spotkał tuzin znajomych. Miał wielu znajomych ,ponadto był lubiany. Grał w lokalnej drużynie piłki nożnej ,a w dodatku chodził na SKS-y. Miał powodzenie u dziewczyn.
Przenikliwe spojrzenie, szczery uśmiech, wyraźne kości policzkowe, męskie rysy twarzy. I te pociągające usta.
Można by wymieniać nieskończenie wiele zalet Dragneel’a. Jednak wszyscy najbardziej doceniali w nim przyjacielskość. Nigdy nie potrafił odmówić pomocy. Miał niesamowite poczucie humoru, i zazwyczaj ani grosza w portfelu..
Zaczęło co raz bardziej padać, na szczęście już po chwili byli na miejscu. Usiedli przy oknie.
- Na co masz ochotę? – zapytał.
- N-na nic.. – opowiedziała speszona.
- Bez przesady.. a cokolwiek do picia? – zasugerował.
- Wodę.. – wydukała.
- Oki, idę zamówić coś sobie. – rzucił na odchodne i poszedł zamówić zestaw.
Po chwili wrócił i zasiadł przy stoliku. Podał jej wodę o którą prosiła.
- Dzięki. – szepnęła blondwłosa.
- Nie ma za co. – różowo-włosy uśmiechnął się i zaczął jeść.
*
Lucy spoglądała na ulicę i przechodniów. Blondynka odkręciła butelkę z wodą i zaczęła pić. Dragneel wyjął z kieszeni telefon i zaczął pisać ze znajomymi na Messengerze. Chłopak próbował w spokoju odłożyć telefon, jednak irytujący dźwięk powiadomień dał za wygraną.
- Nie przeszkadzam? – spytała lekko znudzona nastolatka.
- Nie, nie.. już. – chłopak po chwili wyłączył dźwięk natarczywych powiadomień i zaczął jeść.
- Smacznego. – powiedziała.
- Ej to co się stało? – spytał jedząc.
- Nie mówi się z pełną buzią. – zwróciła mu uwagę.
- Opowiedz.. proszę. – zaczął błagać Natsu.
- Po co ci to? Wszystko rozgadasz, znam już takich ludzi jak ty. – zwątpiła i odwróciła wzrok w jego stronę.
- A jestem taki? – zapytał z nutką ironii w głosie.
- Bo ja wiem. – wzruszyła ramionami.
- No to – nie zdążył powiedzieć ,ponieważ przerwał mu dzwonek telefonu – Poczekaj.
Brązowooka tylko przewróciła oczyma. Dragneel spojrzał na ekran telefonu, rozzłoszczony widząc kto dzwoni, nie odebrał.
- Hmm? – mruknęła Heartfilia – Dobrze powiem i się nie unoś. – oznajmiła.
- To fajnie. – uśmiechnął się promiennie.
- Kiedy byłam w kolejce po plan lekcji to Cana i Lisanna mnie popchnęły, zwróciłam im uwagę ,Cana mnie dzisiaj upokarzała cały dzień i w końcu po lekcjach przyszły oblały mnie zimną wodą, prawie ,że rozebrały i pobiły. – opowiedziała i wzięła łyk wody.
- To trochę chamsko, przegięły, ale już w porządku? – spytał troskliwie.
- Nic nie jest ok, nieważne.. – spojrzała na nastolatka i wstała – Pójdę już – rzuciła.
- Nie. – złapał ją za rękę.
- Czemu? – spytała i uniosła brew.
- Idziesz ze mną na mecz? Gram w drużynie jako bramkarz. – zaproponował Natsu i wziął kęsa kanapki.
- Przepraszam ,ale muszę wracać do domu. – stwierdziła Lucy.
Zielonooki wyjął telefon i zaczął pisać:

- Oj Gray.. – powiedział sam do siebie – A i idziesz, potem mi podziękujesz. – dodał, po czym wstał i odstawił tacę na miejsce.

poniedziałek, 24 lutego 2014

3.Dryfując w krainie snów, tonąc..



*
Lucy siedziała samotnie zamknięta w pokoju, cała zalana łzami. Była w szoku, wiedziała ,że mama ją okłamuje z „planowaną” ciążą. Co mogła zrobić w tej sytuacji? Siedzieć bezczynnie i czekać na cud boży. To było w jej stylu.
Czuła się nieważna i nieszanowana, mimo to nigdy szczerze nie powiedziała rodzicom jak się czuje, w Tym domu nie było miejsca dla niej. Ewentualnie pozostawała jej klatka. Była jak żyd w niewoli egipskiej. Rodzice odmawiali jej kupna jakiegokolwiek telefonu komórkowego albo komputera. Czemu? Przecież dobrze im się powodziło, zawsze znajdywali dobre wymówki albo kłamstwa. W końcu zaprzestała starań o cokolwiek, rodzice nie zwracali na nią uwagi, a ojciec ją codziennie bije. Nie miała ochoty dbać o siebie, z nerwów zaczęła obgryzać paznokcie. Najlepszy kontakt miała z telewizorem. Nie musiała nic jeść, byleby zdążyć na Teleexpress.
Blondynka otarła łzy o rękaw golfu i położyła się na łóżku, sięgnęła ręką po pilota od telewizji i czerwonym przyciskiem włączyła telewizor. Zaczęła przełączać kanały ,aż w końcu zdecydowała się na jakikolwiek kanał z bajkami. Heartfilia znudzona telewizją zaczęła ziewać, w końcu po dłuższym czasie zasnęła.
*
Dryfowała w krainie snów, na morzu wspomnień. Obawiała się sztormu, wszystko widziała we mgle. Niebo było pokryte czarnymi chmurami, a fale przybierały na sile. Miała wrażenie ,że ten sen się powtarza.
Nagle piorun trafił w łódkę w której znajdowała się Lucy, blondynka gwałtowanie wpadła do morza. Znów. Za każdym razem kiedy miała ten sen tonęła. Bezsilnie tonęła, w głębokim i zimnym morzu.
Brązowooka obudziła się w szpitalu. Otworzyła oczy, wszystko było rozmazane, dopiero kiedy zmrużyła oczy wszystko znów nabrało ostrości.
Znajdowała się na sali pooperacyjnej. Kiedy rozejrzała się zauważyła ,że wokół niej znajdują się różne aparatury do których była podłączona. Spanikowała. Po chwili do pomieszczenia wszedł wysoki mężczyzna w kitlu i podszedł do Heartfilli.
- Jak się czujesz? – spytał trzymając jakąś teczkę w ręku.
- Głowa mnie boli, co się ze mną stało? – spojrzała na mężczyznę znacząco.
- Straciłaś przytomność około dwóch godzin temu, starsza kobieta zadzwoniła po karetkę. Czy jesteś chora na coś? Po za tym krwawiłaś, na szczęście do niczego poważnego nie doszło. – odparł doktor i otworzył biurową teczkę.
- Krwawiłam? Ale.. – mruknęła Lucy i podwinęła koszulkę, zauważyła bandaż – Mogłabym dowiedzieć się czemu? – zapytała zdenerwowana.
- Wychodzi na to ,że miałaś płytko przecięta skórę na brzuchu. – odpowiedział – Muszę się skontaktować z twoimi rodzicami i powiadomić ich o twoim stanie. – dodał i podszedł do okna.
- Nie proszę… te rany.. to mój tata, ja nie.. – wydukała blondynka.
- Słucham? Oprócz krwawienia jesteś odwodniona, czy jadasz coś w ogóle? – zapytał poważnie.
- Tata.. on mnie głodził, to może brzmieć nienormalnie ale on mnie bije, nic nie jadłam znów. Pamiętam ,że mocno mi się kręciło w głowie. – odpowiedziała smutno Heartfilia.
- Nie zdziwiłoby mnie to, sama skóra i kości z ciebie. – stwierdził doktor i westchnął.
- Nie obchodzi mnie to.. mam nadzieję ,że tylko oni się nie dowiedzą o tym. – rzuciła i spojrzała na pracownika szpitalu.
- A mama? Chyba nie byłaby zadowolona z tego ,że jej córka jest anorektyczką. – rzekł.
- Wie pan, mama.. ona chyba nie wie teraz o moim istnieniu.
- Jeżeli ci tak obojętne życie, cóż… - odwrócił się w jej stronę – Zaraz przyjdzie pielęgniarka, wypoczywaj.. – oznajmił i wyszedł.
- Dziękuje. – szepnęła.
Po bladych i kościstych policzkach blondynki zaczęły spływać przeźroczyste łzy. Nie miała nikogo, była sama dla siebie. Teraz żałowała ,że żyła. Złapała się za głowę i zaczęła krzyczeć. Jej krzyk był przepełniony nienawiścią i smutkiem do samej siebie. Pogrążała się.
*
Do sali weszła kobieta drobnej budowy o zielonych oczach. Była pielęgniarką. Pracownica podeszła do Lucy.
- Panienka Lucy, czy wszystko w porządku? Idąc korytarzem z daleka usłyszałam krzyk i przyśpieszyłam tempo. – spytała zmartwiona kobieta.
- Wie pani co.. – Lucy złapała kobietę za fartuch i spojrzała jej głęboko w oczu – czy ja jestem chora psychicznie? –odpowiedziała zadając pytanie.
- Hmm.. – zastanowiła się przez chwilę pielęgniarka i objęła zimne, wychudzone dłonie Heartfili – Nie sądzę, zostałaś okropnie potraktowana przez swoich rodziców, doprowadzili cię do takiego stanu. Są bardzo nieodpowiedzialni, czternastolatka chora na anoreksję, bita i zastraszana. Nie przejmuj się to wszystko nie jest warte twoich łez, jesteś piękną, jeszcze młodą dziewczyną, mającą życie przed sobą. Zapewne mówiąc to wcale ci nie pomagam, nie płacz, zachowaj te łzy na inny moment. – pocieszyła i przytuliła nastolatkę.
- Ja dziękuje pani.. – wydukała i odwzajemniła gest.
- Może coś zjesz? – uśmiechnęła się.
- Chciałabym.. – szepnęła.
- Jasne, zaraz ci przyniosę coś ze stołówki. – powiedziała kobieta i wyszła, a po chwili wróciła.
Podała Lucy tacę z obiadem. Byłą to kasza gryczana z sosem. Całość wyglądała nieapetycznie. Brązowooka przewróciła oczami ,ale po chwili zjadła wszystko co znajdowało się na talerzu.
- Dziękuję.. – mruknęła ,a jej kąciki ust lekko wygięły się ku górze.
- Ależ nie ma za co! – krzyknęła radośnie „siostra” – Pozwolisz ,że już pójdę? Inni pacjenci czekają.. – oznajmiła i posmutniała.
- Tak, tak. – westchnęła.
- Do widzenia. – powiedziała i wyszła.
*
Nadeszła noc, a na niebie zaczęły się pojawiać pierwsze gwiazdy. Dzisiejszej nocy na niebie nie było żadnej chmury, sierpień był najpiękniejszym miesiącem. Liczne gwiazdy przyozdabiały sklepienie, Lucy samotnie błądziła wzrokiem szukając różnych konstelacji.
W końcu zebrała siły i wstała, była ubrana w białą przyduża koszulkę i krótkie spodenki. Rozejrzała się dookoła, czuła jak traci równowagę. Upadła.
*
Tym razem obudziła się na sali operacyjnej. Dostała krwotoku wewnętrznego, na szczęście nie był śmiertelny. Mimo to stan nastolatki się pogorszył i musiała być pod stała obserwacją.
- W porządku? – spytał lekarz w zielonym czepku i maseczce lekarskiej.
- Chyba.. – stwierdziła i skrzywiła się z bólu.
- Odpoczywaj. – rzucił mężczyzna i wyszedł.
- Ahm.. – mruknęła pod nosem nastolatka.
*
Ciało blondynki unosiło się na wodzie niczym piórko, jej ciało było sparaliżowane. W końcu się obudziła…
Heartfilia obudziła się i wstała ,aby rozprostować nogi. Telewizor nadal grał, Lucy przetarła oczy i wyłączyła urządzenie.
- Która godzina.. – mruknęła rozespana i po chwili spojrzała na zegarek wiszący na prawej ścianie. – Aj..16… dopiero?
Zeszła na dół do kuchni po jedzenie, otworzyła lodówkę i wyciągnęła swoją porcję. Odwinęła sreberko ,a talerz wsadziła do mikrofalówki. Do kuchni weszła sprzątaczka.
- Lucy może zrobić ci kanapki? Nie do końca wierzę w talent kulinarny twojej mamy. – sprzątaczka znacząco pokiwała głową.
- Nie trzeba.. – odpowiedziała i wyjęła z mikrofalówki obiad.
- No dobrze, następnym razem powiedz mamie ,że ja się tym zajmę i tak mi płacą, za to.. – rozgadała się starsza kobieta.
- Tia.. – burknęła i usiadła przy stole.
- Ja idę sprzątać dalej. – rzuciła i odeszła.
*
Brązowooka zamiast jeść dłubała w resztkach jedzenia i wspominała swój sen. Jeszcze rok temu miała ciężką depresję i była anorektyczką. Do tej pory nie do końca wyleczyła się z anoreksji, w dodatku ma anemię. Nie dojada posiłków, a w szkole nic nie jada. W dniu kiedy zemdlała ojciec bił ją, do tej pory zostały jej dwie długie i wypukłe blizny na brzuchu. Nie pamięta nawet dlaczego ją bił, zapewne bez powodu. Od tamtej pory nie dba o siebie, zmieniła się.
Resztki jedzenia wyrzuciła do kosza ,a brudny talerz wstawiła do zlewu i zalała wodą.
Wróciła do swojego pokoju i odrobiła wszystkie lekcje, nadal miała kupę czasu.. i nic do roboty. Wzięła kąpiel. Tego jej brakowało, mogła się odprężyć i mieć spokój, jednak po chwili do łazienki weszła mama Lucy.
- Co ty tu robisz? – zapytała chłodno Lucy.
- Lucy.. – Layla spojrzała na blizny córki.
- Ne patrz się takim wzorkiem, wyjdź.. proszę cię. – powiedziała zirytowana.
- Poczekaj. – rzekła.
- Na co ,aż przyjdzie tatko i mnie podtopi? – zdenerwowała się blondynka.
- Siostrzyczka.. – pani Heartfilia spojrzała na swój brzuch i mimowolnie uśmiechnęła się.
Zapanowała cisza.
Oczy Luzy zaczęły napływać słonymi łzami – Wyjdź.. – wyszlochała.
- Dobrze.. – opowiedziała kobieta i wyszła.
- Mam dość tego.. – powiedziała sama do siebie nastolatka i zaczęła się myć.
*
Zaczęło padać, synoptycy nie widzieli dzisiaj szansy na lepszą pogodę. Była szósta rana, Heartfilia jak zwykle wcześnie wstała. Założyła koszulę w kratę ,a pod spód białą bluzkę oraz czerwone bojówki. Włosy związała w kitkę. Tym razem wyglądała jak robotnik-wdowa.
Zeszła na dół, aby zjeść śniadanie. O dziwo rodzice palili dziś przy stole. Nie mieli w zwyczaju palić przy stole. Zdziwiona Lucy usiadła i posłusznie czekała na śniadanie. Starała się nie nawiązywać z rodzicami kontaktu wzrokowego, bała się konsekwencji tego ,co wczoraj powiedziała do mamy.
Sprzątaczka podała śniadanie. Brązowooka zjadła szybko i odstawiła naczynia. Kiedy chciała wyjść z kuchni ojciec złapał ją za rękę i spoliczkował ją.
- Ile ci gówniaro razy mam powtarzać jak się przy stole je? Jesz niekulturalnie. – krzyknął Jude i zgasił papierosa.
- A ile razy mnie poinstruowałeś jak się je? – prychnęła.
Tym razem Jude uderzył ją dwa razy mocniej i puścił córkę.
Założyła cienką kurtkę i kozaki, a na ramię zarzuciła torbę. Wzięła reklamówkę z butami i wyszła.
Na dworze padało, blondynka po chwili rozłożyła parasolkę i udała się do szkoły. Całą drogę rozmyślała nad ciążą mamy, w głębi duszy cieszyła się ,że będzie miała małą siostrę. Jednak nie było pewności ,że ojciec nie potraktuje jej tak jak Lucy.
*
Pierwsza lekcją była dziś matma.
Heartfilia powolnym krokiem zeszła do szatni. Była pierwszą osobą w szkole, jak zwykle.

sobota, 22 lutego 2014

2.Wspomnienie i rozmowa.



*
Szkoła cieszyła się dobrymi wynikami w zawodach i turniejach sportowych. Osoby z najlepszymi osiągnięciami sportowymi dostawały rekomendację do najlepszych klubów sportowych w mieście, dlatego też na mecze szkolne przychodzili trenerzy klubów ,a ci którzy posiadali talent chodzili na SKS-y i ćwiczyli pod okiem profesjonalisty.
Następna lekcją był W-F.
Lucy zeszła schodami w dół do szatni aby się przebrać.
Szatnie były małe, ściany obite drewnianymi panelami na których znajdowały się wieszaki. Na środku stała ławka, co gorsza szatnia nie posiadała drzwi lecz kotarę. Dziewczyny musiały uważać aby żaden z chłopców nie próbował je podglądać.
Heartfilia jako pierwsza weszła do szatni. Nie miała zamiaru się przebierać, przecież nie musiała się wstydzić swojego ciała. A może jednak? Odkąd była małą dziewczynką ojciec bił ją i upokarzał. Z czasem rany się goiły, a czasem rany pozostały szpecącymi bliznami.
*
Pierwszą z blizn Lucy nabyła mając 7 lat..
Dni stawały się coraz dłuższe, zaś noce krótsze.
Pewnego wiosennego weekend ‘u rodzina Heartfiliów urządziła rodzinnego grilla.
Dziś każdy z domowników był pochłonięty przygotowaniami do grilla, nawet mała Lucy. Z bloku technicznego i bibuły zrobiła kwiatuszki do wazonu który miały ozdabiać stół.
Do pokoju blondynki jak oszalały wpadł ojciec Lucy, widząc co robi córka natychmiast zainterweniował. Wyrwał jej z rąk kawałek pociętej kartki i nożyczki. Spod biurka wysunął kosz. Wszystko co zrobiła do tej pory wylądowało w koszu.
- Nigdy więcej nie chcę widzieć w twoich rękach tego narzędzia! – krzyknął i wytargał brązowooką za włosy.
- Tak tato.. – mruknęła.
W jej oczach pojawiły się szkliste łzy.
*
Pod wieczór cała rodzina usiadła przy wielkim stole na tarasie. Ojciec Lucy pilnował grilla, zaś mama nakładała jedzenie i podawała. Atmosfera była bardzo miła. Po paru kieliszkach alkoholu dorośli byli już pijani. Jedni byli w lepszym nastroju ,a jeszcze inni wręcz przeciwnie. Jedyną trzeźwą osóbką była blondynka. Pijany Jude wstał aby ponownie uczcić spotkanie rodzinne, mama Lucy zdenerwowała się i wróciła do środka.
Zdezorientowana dziewczynka nie wiedziała co zrobić. Jednak pobiegła za mamą.
Zdziwiony Heartfilia zaraz po wzniesieniu toastu, pobiegł szukać żony. Siedziała znudzona w kuchni z papierosem i gazetą.
- Kochanie ty palisz? – spytał pretensjonalnie pan Heartfilia.
- Nerwy! – rzuciła w męża gazetą.
Zdenerwowany małżonek podszedł bliżej z zamiarem uderzenia, jednak Lucy zagrodziła ojcu drogę przez co dostała w twarz. Strach sparaliżował jej ciało.
Kiedy ojciec miał kontakt z alkoholem w domu dochodziło do niekontrolowanej przez nikogo przemocy.
Rozjuszony wrócił do stołu i przeprosił gości. Po chwili podszedł do grilla i szczypcami  chwycił kawałek rozżarzonego węgla. Ponownie udał się do kuchni gdzie stała Lucy. Patrzyła się pustym wzrokiem na ojca. Rodziciel złapał dziewczynkę za nadgarstek i do jej ramienia przyłożył gorący węgiel.
Węgiel przylgnął do ciała topiąc skórę. Brązowooka poczuła ostre pieczenie, a z bólu nie mogła przestać płakać.
- Zamknij się mała suko! – palnął i kopnął córkę mocno.
- Przepraszam.. – mruknęła, a po jej policzku spłynęła kolejna kryształowa łza.
Jude pociągnął dziecko za rękę do ciemnego pokoju.
Popchnął ją w stronę pokoju i zatrzasnął drzwi zamykając je na klucz.
- Jeszcze raz staniesz pomiędzy mną i mamą gówniaro następnym razem zajebie cię! – krzyknął mężczyzna.
- T-tak.. – wyszeptała Lucy cała trzęsąc się.
*
Kiedy Ojciec Lucy odszedł mała Heartfilia z powrotem włączyła światło. Spod dużego łózka wyciągnęła karton. W kartonie znajdowały się przeróżne albumy i dokumenty. W jednym z albumów ukryła zeszyt – jej pamiętnik. Wyjęła zeszyt oraz długopis. Nie umiała jeszcze dobrze pisać, była w pierwsze klasie podstawówki. Czasami sama ona czytając pamiętnik musiała godzinami rozszyfrowywać co napisała..
23 lipca, 2004
Tatuś znów mnie zbił, chciałam tylko żeby mamusia była bezpieczna. Teraz siedzę w brzydkim i zimnym pokoju.. to boli, co ja zrobiłam tatusiowi.. byłam niegrzecna? Teraz bardzo szcypie mnie ręka, jutro przeproszę tatusia! Bardzo go kocham, mocno, mocno.. tak na 100% !! nie lubię jak jest zły.. mamusie też kocham bardzo..                     ,Lusia
Heartfilia odłożyła zeszyt z powrotem na swoje miejsce, zgasiła światło w pokoju i zasnęła na zimnej posadzce.
*
„ – Nie mam zamiaru się rozbierać.. ” – pomyślała brązowooka.
Tylko ona siedziała na ławce i nie przebierała się. Dziewczyny zaczęły znów plotkować. Zirytowana blondynka wyszła z szatni i usiadła pod ścianą.
Grupka dziewczyn wyszła z szatni i popatrzyła się jednoznacznie na Heartfilię.
- Jezu.. – burknęła i przebrała się w strój od W-F ’u.
Obcisła bluzka i krótkie spodenki idealnie podkreślały sylwetkę Lucy. Pomimo babcinego, przepraszam babciny to nie pasujące określenie. Wyglądała jak chora na depresję wdowa. Tak, dokładnie. Lucy miała ładne, zgrabne i proste nogi. Duże i jędrne piersi, płaski brzuch i wcięcie w talii.
Miała kobiecą budowę, jednak nie eksponowała jej w żaden sposób. Bała się ,że ktoś może zobaczyć jej blizny. W dodatku „obnażanie” się dla mody nie było w jej guście. Robiła wręcz odwrotnie. Wolała być opatulona dziesięcioma szalikami, golfami i rajstopami ,a na to spodniami. – Cała Lucy.
Zadzwonił dzwonek na lekcję, reszta dziewczyn wyszła z szatni.
Męska cześć klasy również wyszła. Obie strony zaniemówiły, Lucy znów nie przejmując się całą sytuacją przecisnęła się pomiędzy tłumem gapiów i dotarła na salę gimnastyczną.
*
Na salę wszedł nauczyciel wychowania fizycznego. Był rudy i niski. Mimo swojego wzrostu umięśniony. Ubrany w sportowy dres.
Cała klasa stanęła w szeregu niczym w wojsku.
- Dzień dobry. – powiedział „piskliwym” głosikiem nauczyciel.
- Dooooo…bry – opowiedziała znużona klasa.
Lekcja wychowania fizycznego została przyjęta przez wszystkich całkiem dobrze. Nikt nie miał nic do zarzucenia, nie było też przeróżnych docinków, prócz tych na temat Lucy.
Klasa zdecydowała ,że dziś zagrają w koszykówkę. Stworzono składy po pięć osób. Kapitanem drużyny białych był Gajeel, zaś czarnych Natsu. W drużynie białych było czterech chłopaków i jedna dziewczyna – Mirajane. W składzie czarnych były dwie dziewczyny – Cana i Erza i trójka chłopców.
Obie strony grały bardzo dobrze. Drużyna czarnych prowadziła ośmioma punktami. Dziewczyny siedzące na ławce dopingowały kapitanów obu drużyn. Inni chłopcy tylko komentowali i przechwalali się ,że potrafią grać lepiej, albo zwracali uwagę na niepoprawną grę.
Najlepiej grał różowo-włosy Natsu i Elfman. Gray i Gajeel również zasługiwali na uwagę.
Po skończonym meczu połowa dziewczyn zaczęła się przystawiać do „świętej trójcy”. Zniesmaczona Lucy udała się do szatni aby się przebrać, zresztą nie było sensu się przebierać w strój do W-F’ u. Nawet nie ćwiczyła.
Po chwili dziewczyny wróciły do szatni i zaczęły rozmawiać na temat kapitanów drużyn. Heartfilia znów przysłuchiwała się rozmowom, ale nie usłyszała nic na jej temat.
*
Uwielbiała podsłuchiwać rozmowy innych, była przewrażliwiona na punkcie plotek. Wolała być pewna ,że ktoś coś o niej mówi ,niż żyć w kłamstwie i wyimaginowanym świecie dobra.
Następną lekcją matematyka.
Samo słowo „matematyka” u każdego powodowało odruchy wymiotne. Miła i pobłażliwa pani od matematyki była jak milion w totka.
Przerwa była krótka, trwała zaledwie pięć minut. Sala od matematyki znajdowała się na samej górze ,tak jak sala od chemii. Blondynka szybkim krokiem doszła do sali. Dzwonek znów zadzwonił. Klasa miała rożne wyobrażenia jak może wyglądać pani od matmy. Jedyni wyobrażali ją sobie jako seksowną kobietę w szpilkach z dużym biustem ,za to inni jako chimerę z zębami wampira i maczetą w ręku.
Pod salę podeszła kobieta, niska i „koścista”. Była blondynką, włosy długie do pasa i prosta grzywka. Nosiła okulary z różowymi oprawkami. Do tego mocny makijaż. Ubrana była w sukienkę za kolana którą przyozdabiał duży pasek, sukienka nie miała rękawów. Była koloru kremowego.
Zapanowała cisza, wszyscy weszli do sali i usiedli bezszelestnie.
- Jak chcą to potrafią. – uśmiechnęła się sympatycznie nauczycielka.
Lucy usiadła w pierwszej ławce w środkowym rzędzie. Lekcja minęła spokojnie, bez żadnych rozmów.
- Dziękuje i do widzenia. – rzekła matematyczka i znów uśmiechnęła się do uczniów.
Żadna z obaw ,ani też oczekiwań nie sprawdziła się. Pani od matematyki to kobieta w średnim wieku ,w dodatku bardzo sympatyczna. Zyskała sympatię klasy,
Ostatnimi lekcjami były WOK i Język Polski z wychowawczynią.
*
Lucy usiadła pod salą i wyjęła książkę. Otworzyła na kolejnej stronie , wzrokiem zaczęła dokładnie śledzić tekst. Jednak po chwili przerwała, nie miała ochoty czytać ,tym bardziej ,że była na najważniejszym rozdziale i wszystkie tajemnice poznałaby wcześniej.
Na korytarzu rozległ się dźwięk dzwonka, cała klasa ustawiła się pod salą.
Wychowawczyni miała dwadzieścia siedem lat. Miała ciemne blond włosy do ramion oraz niebieskie oczy. Miała na sobie turkusowy podkoszulek oraz zieloną koszulę ,a do tego czarne legginsy i żółte baleriny.
Kobieta otworzyła salę i gestem zaprosiła wszystkich do sali.
Sala była
Lucy standardowo usiadła w środkowym rzędzie w pierwszej ławce.
- Dzień dobry. – rzekła chórem klasa.
- Dzień dobry, dzień dobry. – uśmiechnęła się wychowawczyni. – Słyszałam od pana od chemii ,że na lekcji słyszał bluźnierstwa ,a w dodatku trzech panów się spóźniło. Za to inni nauczyciele bardzo was pochwalili. – poinformowała nauczycielka i spojrzała na „świętą trójcę”.
Mieli komiczne miny.
- Przepraszamy.. – westchnął  Fullbuster.
- W porządku, ale następnym razem uduszę! – kobieta zażartowała i puściła oczko uczniom. – Przewodniczącego klasy wybierzemy w piątek na godzinie wychowawczej, chciałabym żebyście się poznali jeszcze. Teraz chciałabym przejść do lekcji organizacyjnej. – dodała.
*
Po dwóch długich godzinach zadzwonił upragniony dzwonek. Wszyscy wyszli z sali i udali się do szatni. Heartfilia wzięła swoją reklamówkę z kozakami i usiadła na ławeczce. Halówki z powrotem wrzuciła do siatki, zarzuciła torbę na ramię i wyszła ze szkoły.
Truchtem wróciła do domu.
- Jestem.. – rzuciła i udała się do kuchni.
- Cześć Lucy. – powiedziała pani Heartfilia.
- Hej, gdzie tata? – spytała otwierając lodówkę i patrząc na jej zawartość.
- W pracy, nie będzie go do wieczora, nie jedz żadnych zupek, już robię obiad. – Layla zwróciła uwagę córce.
- Tak,tak.. – przytaknęła blondynka.
Nagle kobieta upadła na podłogę i zaczęła wymiotować.
- Mamo?! – Lucy podbiegła do mamy.
- Nic takiego.. – kobieta wstała i otrzepała fartuszek.
- Ty jesteś w ciąży prawda?! – nagle źrenice Lucy powiększyły się i zaczęła szturchać matkę.
Rodzicielka stała w ciszy patrząc ze zdziwieniem na córkę.
- Ojciec znów cię upił i pieprzyliście się?! Prawda? – krzyknęła zdenerwowana brązowooka.
- Ja nie wiem.. – wydukała Layla.
- Czego nie wiesz? Konsekwencji seksu bez zabezpieczania się nie znasz? Nie żartuj sobie ze mnie, dasz radę się zająć tym dzieckiem?! Może chociaż mi powiesz jak ma na imię, który miesiąc? Ja już nie rozumiem nic.. przepraszam. – Lucy zaczęła szlochać, puściła matkę i usiadła na krześle.
- Wiedziałam ,że tak zareagujesz córciu. Czwarty miesiąc, płci nadal nie znam. Musimy i ciebie jakoś wychowywać.. żeby podtrzymać nasze więzi, potrzebujemy nowego członka rodziny. – opowiedziała spokojnie mama.
- Tak jak bym była nie potrzebna, nigdy ze mną nie rozmawiacie. Zresztą ile tych momentów było kiedy była szczera rozmowa. Zresztą nie będę dzisiaj jadła przy jednym stole z wami. Zostaw w lodówce porcję dla mnie. – stwierdziła nastolatka i udała się do swojego pokoju.
*
Kiedy ostatnio Lucy uroniła łzę? Teraz wszystko dla niej przestało mieć sens, miała ochotę krzyczeć w niebogłosy. Kiedy ostatnio się tak poczuła? Wczoraj, codziennie, dziś. Kiedy piekło ustanie? Mogła sobie zadawać pytania, użalać nad sobą, płakać. Z bagna i tak łatwo nie wyjdzie.
Witam moje kociaki, i jak? Na blogu dodałam ankietę, chciałabym powoli wam zobrazować Lucy – jak ja ją widzę w tym opowiadaniu. I Saga jak sam tytuł mówi – Blizny i Słowa. Sam tytuł bloga; chwile piękne przemijają od razu. Troszkę drastycznie, i robię z Lucy taką ofiarę życiową.. (Oj Oliwka znajdź inną zabawę niż znęcanie się nad kimś) I ten pamiętnik WIEM ,że błędy to pisała tak jakby siedmio-latka.. I odpowiedzi.. Baduum tsss MarryLay była najbliżej :3 LUDZIE DAJECIE LINKI DO BLOGÓW UMIERAM, ALBO DAWAJCIE SKEJPY I POPISZMY JESTEM ZNUDZONAAAAAA ;_; Jak są błedy to sorka pisząc to w nocy móżdżek wysiada, he...he..nic. Następny rozdział niedługo ptasie kochasie:)